باور کن

به من بگو دوستت دارم تا باور کنم که عاشقی ، مگر این کلام تو نیست ؟

من می گویم ، می نویسم ، می پندارم ، می خوانم که دوستت دارم، و تو باور کن و

تو باور کن که این دست های همیشه به آسمان و این چشم های همیشه منتظر ،

همیشه از آن توست ، و تو باور کن و تو باور کن که این پاهای همیشه در حرکت و این

پیکر متکی به تو همیشه از آن توست.

چگونه بستایمت ، چگونه با کلمات تو را در آغوش گیرم ، چگونه بگویم که سر تا پا

هستی ام از آن توست .

باور کن این دل تنها به این امید زنده است ، که تو دوستش داشته باشی.

فرانک مشتاقی

‹ سايت مربوطه : http://temi.repubblica.it/casa ›

منبع :  http://sperlous.com/weblog/archives/post-221.php